Opgegeven leerlingen

Gisteravond ben ik naar een diploma uitreiking geweest van een jongen die 3 jaar geleden bij mij kwam. De jongen was volgens school onhandelbaar, dwars, arrogant en kon niet zo goed leren. 

Toen ik hem mocht leren kennen zag ik een jongen die aan het overleven was, erg kwetsbaar, niet erkent in wie hij is en een extreem hoog rechtvaardigheidsgevoel. Leren kon hij ook als de beste maar dan had hij wel veel vrijheid nodig om vooral op zijn eigen manier te kunnen ontdekken hoe alles bedoeld werd. Krijgt hij die ruimte niet en hoorde hij steeds 'moeten' dan haakte hij af, niet omdat hij dat zo graag wilde maar omdat hij niet anders kon. 
Zijn ouders wisten het ook niet meer omdat hulp die hij eerder al had gehad niet werkte. En nee, niet omdat het nu zulke aparte ouders waren of deze jongen zo moeilijk was om mee te werken maar vooral om iemand te vinden die hem erkende in wie hij is. Hem onvoorwaardelijk vertrouwde en gewoon in hem geloofde, welke stappen hij ook nam. Ik wist niet zeker of ik wel die persoon kon zijn en daarbij was ik ook nog niet helemaal klaar met de opleiding maar ik kreeg toch het volste vertrouwen van zijn ouders maar vooral ook van hem en dus bleef er voor mij niets anders over dan dat ook in hem te hebben.
En zo gingen we aan de slag. Ik met mijn boek ernaast stap voor stap samen ontdekken, leren en stimuleren in de richting waar hij zelf naar toe wilde en dat werkte. Zijn cijfers gingen omhoog en de leerkrachten gingen in hem geloven en waren ontzettend blij voor hem. 
Helaas bleef het niet zo gaan want er gebeurde iets op school waardoor hij alle gevoel van veiligheid verloor. Even leek hij terug bij af te zijn maar gelukkig vroeg hij om hulp en kwam hij weer even bij mij om op adem te komen. Door de rust en afstand die hij daardoor had kon hij beslissingen nemen om uit de ontstane situatie te kunnen komen. Hij had gewoon weer even wat extra steun nodig. 
Meer en meer werden hij en zijn ouders een team dat werkte. Had hij het weer even lastig dan waren zij er altijd voor hem. Op en af zag ik hem nog op de momenten dat hij het eventjes weer nodig had en zoals het hoort werd de frequentie steeds minder omdat hij steeds meer op zichzelf durfde te vertrouwen.
Gisteren dus zijn diploma-uitreiking en net zoals iemand die hem een heel warm hart toedraagt zei:"het is een prachtige jongeman geworden" kan ik dat volmondig beamen.

Zit u nu in zo'n situatie met uw kind dan wil ik u graag nog even zeggen dat er altijd hulp is! Geef niet op, hou van uw kind zoals het is en volg vooral uw eigen hart als ouder. Blijf zoeken als er hulp nodig is omdat u het ook allemaal niet meer weet tot uw hart zegt:"Dit klopt, deze persoon kan mijn kind en ons gezin verder helpen". Want alleen als het hart zegt dat het klopt en samen met elkaar kunnen er magische dingen gebeuren.

Liefs,
Anita Leerentveld

Vernietiging van mijn zijn

Steeds vaker lees ik (gelukkig) berichten over het zo zelfstandig mogelijk houden van ouderen en gehandicapten. Dit stemt mij erg vrolijk. Ouderen blijven zo het langst gezond en gehandicapten die mogelijkheden worden aangeboden om te groeien en misschien uiteindelijk in hun eigen levensonderhoud kunnen gaan voorzien is prachtig. Dat bij beide groepen geldt dat ze dat op een eigen manier en in hun eigen snelheid mogen doen is bij deze groepen heel logisch. 
Alleen begrijp ik dan één ding niet. Hoe het dan toch mogelijk is dat we alle “gewone” mensen zodra ze zijn geboren zo in hokjes willen duwen, in systemen/methodieken/groeicurve’s moeten passen? Allemaal dezelfde tijd krijgen voor een opdracht, dezelfde targets moeten halen, alles op een gelijk niveau moet worden afgerond, en alles wat “afwijkt” meteen anders is en aan gesleuteld moet worden om in die systemen te passen?
Wat maakt dat de bovenste twee groepen mensen zo anders dan de laatste? Alsof “gewone” mensen allemaal hetzelfde zijn? Alsof het gemiddelde bestaat? Met al dat “duwen en trekken” om in de hokjes te passen zijn er maar weinig mensen die echt tot hun recht komen met de talenten die ze hebben en vanuit wie ze zijn. De meeste mensen doen wel mee in die opgelegde manier van werken maar zullen nooit hun ware passie/talenten/wie ze zijn kunnen/durven volgen en dat is volgens mij vernietiging van het mens zijn. En dat is de reden dat ik mijn klanten niet wil veranderen, ze zijn al perfect zoals ze zijn en met de talenten die ze hebben laat ik ze ontdekken hoe ze op een eigen manier om kunnen gaan met de systemen en waar mogelijk het systeem aan laten passen aan de zichzelf zodat er tijd overblijft voor echt belangrijke dingen.

Wist je dat Dyslexie eigenlijk gedrag is?

Hoe dat in elkaar zit?
Als kind krijg je taal op een bepaalde manier aangeboden en als die methodiek niet bij je past willen je hersenen de stof toch verwerken. En dat lukt dan niet omdat jou manier van leren niet op de methodiek aansluit maar gelukkig is er een oerbrein dat ons laat overleven en alles wat je hersenen niet begrijpen vangt dat oerbrein op. Op dat moment overleef je dus op één van de drie manier die dat oerbrein kent (vluchten, vechten en bevriezing) probeer je taal te verwerken en ontstaan er symptomen van Dyslexie. 
Voor vluchtgedrag zien we uitspraken als: "Dat kan ik toch niet", "Waarom zou ik dat doen? Niemand kijkt ernaar" of letterlijk vluchtgedrag naar de wc gaan of clownsgedrag of druk zijn en snel afgeleid. 
Voor vechtgedrag zien we dingen als: afraffelen van werk, supersnel lezen (maar dan vol fouten), radend lezen of zelfs letterlijk vechten.
Mensen met bevriezingsgedrag krijgen vaak dingen te horen als: "Kan niets alleen", "is lui" en laat veel "droomgedrag" zien.

Wat fijn dat het oerbrein er is! Het laat ons overleven en dat is bij acuut gevaar heel fijn maar ja, hoe doorbreek je dat nu om de symptomen van Dyslexie op te lossen?

Door als eerst te zijn wie je bent en je talenten te gebruiken. En dan eerst te leren wat je doet en hoe je dat kunt stoppen om het vervolgens op een andere manier te kunnen doen. En uiteraard een nieuwe fundering maken voor taal, lekker op je eigen passende manier. Zodat je kunt gaan ontdekken wat we toch allemaal met die woorden bedoelen.

Zoiets bestaat echt!!! Kijk maar eens op www.visiekracht.nl

Het is zover…


Eén van mijn eerste klanten gaat dit jaar examens doen. Dat hij ze gaat halen staat bij mij als een paal boven water. Het was een heerlijke puber (toen nog) om mee te werken al dachten ze daar op school heel anders over.

Hij was zoals school dat noemde “extreem” opstandig, niet echt leerbaar, dwars, lapte regels aan zijn laars en brutaal, heel erg brutaal. Maar ja, dat was de mening van de school. Ik zag een jongen die heel goed wist wat goed voor hem was (en dat was het schoolsysteem (nog) niet), Stevig in zijn schoenen, veel verder in ontwikkeling dan dat de leerkrachten zagen, kwam erg goed voor zichzelf op maar ojee….. dat systeem waar hij toch elke dag mee te maken had daar viel toch moeilijk mee te leven.

Hij kwam bij mij voor rekenproblemen maar dat was alleen maar een symptoom van het geheel.

Goed, zijn rekenproblemen werden opgelost maar wat hij met vallen en opstaan ook leerde was het systeem van school in zijn voordeel te laten werken. I.p.v. te schoppen boog hij alles om naar hoe hij het wel wilde hebben. Zo zag ik hoe hij en zijn ouders een team werden die ging werken om hem te steunen in het schoolsysteem waar hij zich eerst gevangen voelde en als hij het af en toe even niet meer wist kwam hij weer even bij mij en gingen we samen aan de slag.

Dat ik een onderdeel was van wat deze jongeman heeft bereikt voor hemzelf om zichzelf te krijgen waar hij zelf wilde zijn, de toekomstplannen die hij maakt en de groei die hij heeft laten zien vind ik een eer en maakt dat ik een alleen maar een diepe buiging voor hem kan maken uit respect voor wie hij altijd al was maar nu kan en durft te laten zien.


Expecto patronum

Groeien
Steeds meer willen we kinderen in hokjes, diagrammen en grafieken uitdrukken. Elk kind moet uitkomen bij het gemiddelde maar als je werkelijk kijkt naar hoe mensen zich ontwikkelen is het maar raar dat we dat doen. Ontwikkeling laat zich niet in een rechte lijn uitdrukken. Het is een golfbeweging die, als het goed is over een lange periode hoger eindigt.
Dat heet leren en dat kan op geen enkele andere manier dan door dingen uit te proberen en af en toe ook een resultaat te krijgen die je eigenlijk niet zo had bedoelt. Ook hoor ik vaak dat een kind achteruit is gegaan maar dat is natuurlijk onmogelijk is, je kan alleen vooruit ontwikkelen nooit achteruit (of je moet ziek zijn).
In mijn werk zie ik het soms ook. Iemand is klaar en gaat als een speer en dan lijkt er een "dip" te zijn. Dat is natuurlijk geen dip maar kan van alles zijn. Uittesten hoe weinig je hoeft te doen om toch nog een voldoende te krijgen (en dat mislukt dan). Rust willen nemen na zo hard werken en dan net iets teveel rust nemen of omdat er door omstandigheden teveel op iemand afkomt en het allemaal even niet meer weet enz enz.
Helemaal normaal en sommigen komen nog weer even naar mij toe om alles weer even te overzien en anderen komen er met hun ouders en/of leerkrachten weer uit. Maar één ding zie ik wel, het ligt nooit aan de motivatie!
Want ja, groeien gebeurt niet in een rechte lijn. Het gaat in een golfbeweging en als die over een langere periode maar hoger eindigt dan dat het in het begin was dan gaat alles goed.

 

Dyslexie bestaat niet......

Tenminste niet zoals het "ons" vertelt is. Een hersenafwijking en/of dat het een handicap is waarmee je maar mee moet leren leven.
Wat het wel is? Dan gaan we kijken naar de oorzaak waardoor het ontstaat en dat is niet de desinteresse van de kinderen of dat het onmogelijk is om taal te leren. Maar twee andere dingen: Als eerste kan het zijn dat de hersenen nog niet zover ontwikkeld is dat het kind de abstractie van taal al kan verwerken doordat kinderen beeldenkers zijn, overigens wordt iedereen zo geboren en pas later komt taaldenken erbij (rond het 9e levensjaar). De tweede oorzaak is dat wanneer je iemand gaat vragen hoe iemand met Dyslexie was voor die naar school ging er eigenlijk altijd een antwoord komt als: Boeken en verhalen vond hij/zij geweldig, ze kende alle letters al voor ze naar school ging! of hij vond het zo leuk om te "schrijven" ik heb schriftjes vol maar toen hij op school kwam wilde hij geen pen meer aanraken. 
Zo kan ik nog wel even doorgaan van de antwoorden die ik te horen krijg maar waar zit het hem dan wel in? Deze kinderen waren vaak al bezig om taal te ontdekken maar.... deden dat op hun eigen manier, spelenderwijs, zonder druk en gewoon door te doen en dan komen ze op school. Alles wat ze zich eigen hebben gemaakt wordt niet meer toegestaan, verboden, van tafel geveegd en nooit meer naar gevraagd. Ze moeten de methodiek gaan hanteren en dan gebeurt het..... ze raken er helemaal van in de war. Begrijpen niets van dat wat ze moeten doen en wat dat nou te maken heeft met wat ze zelf op taalgebied hadden ontdekt. Zo raken ze verstrikt in dat wat we ze vragen en dat wat ze zelf hadden ontdekt dat ze er niet meer uit komen. Met als gevolg symptomen van Dyslexie en als je dan ook nog eens in aparte groepjes terecht komt, ander werk, steeds te horen krijgt dat je iets niet kunt, nooit zal leren en een hersenafwijking hebt is het balletje helaas rond. Het kind zal zich gedragen zoals verwacht en daarnaast enorme emotionele schade oplopen. Het spreekt voor zich om bij mensen Dyslexie op te lossen niet alleen de verwarring van taal afhalen is en dan op een begrijpelijke manier, spelenderwijs opnieuw weer op te bouwen maar vooral ook de emoties die op taal zitten eraf halen zodat er een nieuwe fundering ontstaat waar op gebouwd en vertrouwd kan worden.
Klopt mijn verhaal? Kijk maar eens om je heen met mensen die moeite hebben met taal want er zit verschil in. Er zijn momenten waarop het toch makkelijk gaat dan andere momenten, er zijn woorden die ze wel kunnen onthouden en woorden waarbij het niet lukt en vaak lukt de eerste twee regels lezen nog best prima en komt dan "de klad" erin. Als het een hersenafwijking zou zijn dan klopt dat dus niet want dat zou betekenen dat dat nooit lukt en niet soms beter dan andere momenten. Kapot is kapot en kan niet soms wel werken. Het is zelfs bijzonder jammer want als er iets soms wel lukt dat het dan niet mogelijk is omdat altijd toe te passen zodat alles altijd wel zou lukken.

Complimenten? Ik geloof er niet in.

Een tijd geleden tijdens een gesprek met een leerkracht kreeg ik te horen dat ze “standaard” een compliment geeft aan leerlingen die bij haar komen voor een leestoets. Kinderen die goed waren kregen een compliment als: “Goed gedaan” en kinderen die het niet goed hadden gemaakt omdat ze lezen moeilijk vinden zoiets als: “Je hebt erg je best gedaan”. Ik hoorde dit verhaal aan en dacht echt….. Dit kan niet! Dit komt niet geloofwaardig over. Kinderen voelen het aan als iets wel of niet oprecht bedoeld is en “prikken” er zo doorheen. Zo lijkt het wel alsof het gebruikt wordt als “tegengif” voor alles waarvan ze te horen krijgen dat ze niet kunnen. 
Steeds vaker zijn er zogenaamd “regels” voor het geven van complimenten, instructies wanneer wel/wanneer niet en van positief naar positief en als je je daar aan houdt dan werkt het wel. Ik geloof er niet in, er zijn geen regels voor complimenten geven. Zodra je erover gaat nadenken werkt het juist niet meer. Heel veel dingen zijn namelijk heel normaal dat iemand dat op een gegeven moment kan en behoeven geen complimenten. Er is vooraf alleen een beetje vertrouwen nodig om het te kunnen leren. 
Goed, ik geloof dus niet in complimenten maar zeg ik dan nooit eens iets wat daar op lijkt? Natuurlijk wel! Maar dan staat mijn hart open, denk nergens over na en benoem wat ik zie. Iets wat mij blij maakt voor die persoon. Dat er iets is gelukt wat eerder niet lukte en niet omdat ik dat niet wist dat diegene dat niet kon maar omdat het er opeens “gewoon” is.
Een oprechte benoeming vanuit het hart.